Ҳифзи тиҷорати хурд ва миёна

Гуфтан зарур нест дар бораи он, ки тиҷорати шахсӣ чун дар пурқувватӣ лозим аст, мисли он, ки дар ҳифз ва кафолатҳои муайян. Амволи ғайри манқули тиҷоратӣ  – ин на танҳо манбаи гирифтани даромад аст, балки сабаби нооромӣ аз мавҷуд будани хавфҳои пурраи иқтидорнок ё аз дастдиҳии қисман дар натиҷаи гуем, офатҳои таббии ё амали барқасдона мебошад.  

Дар баъзе ҳолатҳо метавон объекти тиҷоратии худро тавассути воситаи ҳифзи техникӣ, масалан низоми мушоҳидаи видеоӣ ва огоҳкунии ҳимоявӣ бехатар кард. Вале, агар гап сари офатҳои таббиӣ равад (сухтор, обхезӣ, таркиш, зарбаи нурӣ ва ғайраҳо) дар ин ҳолат он омил муайян мегардад, ки муқобилият варзидан бар зиди онҳо бениҳоят ғайри имкон аст ва ҷуброни зарарҳо бисёртар шубҳаовар мегардад, аммо роҳи дигари кам кардани хавфҳои мазкур вуҷуд дорад. Аз ҷониби ширкати мо маҳсулоти нави беназирро баҳри ҳифзи биноҳои савдоӣ бароварда шуда буд, ки мақсади асосии он ҳифзи молиявии тарафҳои суғурташуда барои барқарорсозӣ ё пардохти қарз ҳангоми сухтор ё зарар расидан ба объекти тиҷоратӣ мебошад.